عکس‌بازی

دیوید هیلیارد

aksbazi — Thu, 12 Nov 2009 11:13:18 GMT

دیوید هیلیارد می‌گوید که عکاسی فرصتیست برای ویرایش دنیای پیرامونش. او با کنار هم قرار دادن عکس‌هایی که هر کدامشان به تنهایی می‌توانند یک اثر کامل تلقی شوند، به ترکیبی می‌رسد که قصه و حس متفاوتی را به ذهن متبادر می‌سازد.

عکس‌هایی از او را در اینجا و اینجا ببینید.

گویدو کاستانیولی

aksbazi — Thu, 05 Nov 2009 11:58:56 GMT

گویدو کاستانیولی با عکس‌هایش از شیزوکا تصویری متفاوت از ژاپن معاصر ارائه می‌کند؛ متفاوت از کلیشه‌ای که از تکنو-توکیو سراغ داریم یا آن ژاپن مینیمالیست با مناظر خالی و آرام‌بخشش.

کاستانیولی یادآور می‌شود که چهره تازه سرزمین بکری چون ژاپن چقدر آمریکاییزه شده است اما جالب اینکه این کار را با ارجاعی تلویحی و دلپذیر به خود رسانه عکاسی انجام می‌دهد. منظورم شباهت عجیبیست که این مجموعه به جریان اصلی و ارزشمند عکاسی دهه هفتاد آمریکا یعنی آثار مکان نگاران جدید پیدا کرده؛ عکاسانی که عکس‌های آنها نیز بر مبنای توصیف و ثبت چهره جدید و تغییر یافته یک سرزمین خلق شده بود.

کالین گری

aksbazi — Mon, 26 Oct 2009 08:44:18 GMT

همیشه به عکاسی به چشم یک مسیر بالابلند نگاه کرده‌ام اما این یکی جدا برای من هم حیرت‌انگیز است. پروژه کالین گری را می‌گویم که بیست و هفت سال از پدر و مادرش عکاسی کرده و مجموعه‌ای به این خوبی را پیش روی مخاطبینش قرار داده است.

عکس‌هایی از رابطه او با پدر و مادرش و آن‌ها که پیش روی دوربین پسرشان می‌خندند، عشق می‌ورزند، رل بازی می‌کنند و شخصی‌ترین لحظات زندگی‌شان را با ما قسمت می‌کنند. دوربین او حتی بعدتر بیماری و مرگ مادر و تنهایی‌ها و دیوانه‌بازی‌های پدر را نیز شهادت می‌دهد. درواقع کالین گری در این عکس‌ها قد کشیده است.

"والدین" تنها از یک عاشق برمی‌آید؛ از کسی که عکاسی را راهی برای دیدار با زندگی قرار داده است.

جوئله ینسن

aksbazi — Tue, 20 Oct 2009 10:46:18 GMT

عکاسی از خانه‌های نزدیکان یک عکاس بر روی کاغذ شاید موضوعی تک بعدی به چشم آید؛ تک بعدی و جذاب تنها برای طیف کوچکی از مخاطبین. اما چه خوب که عکس‌های جوئله ینسن اینگونه نیستند. ینسن آگاهانه خودش و داستان‌هایی که هر کدام از این خانه‌ها برایش داشته را از این عکس‌ها کنار می‌گذارد تا برعکس، به فضای شخصی‌اش نزدیک و نزدیک‌تر شود. خصوصیت مینیمالیستی آثار او برایم جذاب است و البته صمیمیت و احساس نوستالژیکی که قدری‌اش حاصل اتاق‌ها و سالن‌های خالی و نور‌های ضعیف و گرم جاری در آنهاست.

ایروینگ پن

aksbazi — Mon, 12 Oct 2009 03:38:18 GMT

هانری ماتیس می‌گوید که هیچ نقاشی دشمنی بی‌رحم تر از نقاشی‌های بدی که کشیده ندارد. فکر می‌کنم می‌تواند برعکسش هم صادق باشد؛ اگر که به عکاسی تعمیمش دهیم دست کم کارنامه ایروینگ پن عکاس باارزش تاریخ رسانه دارد این را اثبات می‌کند. او را بیشتر با انقلابی که با سادگی و کمینه گرایی‌اش در عکاسی مد ایجاد کرد می‌شناسند، بسیارانی هم با طبیعت بیجان‌هایش یا با عکس‌هایی که از جمجمه‌های حیوانات گرفته است و البته عکس‌هایش از روستایی‌نشینان آفریقا. من یکی پرتره‌هایش را بیش از همه‌شان دوست دارم: ژان کوکتو، بارنت نیومن، جاکومتی، پیکاسو.

ایروینگ پن هفته گذشته در خانه‌اش در منهتن درگذشت، اما زندگی کرد.

یورگ ساسه

aksbazi — Mon, 05 Oct 2009 18:41:58 GMT

عکس‌های یورگ ساسه؛ برای کسانی که مشتاق دیدار آثار دیگری از شاگردان برند و هیلیا بخر و آکادمی هنر دوسلدورف هستند.

مهران مهاجر

aksbazi — Mon, 28 Sep 2009 08:17:18 GMT

مهران مهاجر از آن عکاسانیست که کم‌تر می‌توان برایشان مخاطبین گسترده‌ای متصور شد. شاید مخاطب اصلی عکس‌های مهاجر عکاسان باشند و یا اگر که عکس نگیرند آن‌هایی باشند که عکس‌بازند. چرا که عکاسی او بیشتر اوقات درباره خود عکاسی و حاصل نوعی "خودتعریفی" است، چیزی که من دوست می‌دارمش؛ اینکه مهاجرعکس، نقد و تعریفش را در آثارش به هم نزدیک می‌کند و مرزهای مابینشان را کم‌رنگ می‌سازد.

ازنوسازی

aksbazi — Thu, 24 Sep 2009 20:23:18 GMT

فردا، ساعت پنج عصر، نمایشگاهی با نام ازنوسازی با عکس‌هایی از من، سیاوش نقشبندی، علی زنجانی و هادی فلاح‌پیشه به همراه نقاشی‌هایی از شباهنگ طیاری، افشین چیذری و هدی کاشیها در گالری اثر افتتاح خواهد شد. کیوریوتور نمایشگاه هم وحید شریفیان است.

اگر در تهران هستید و دارید فکر می‌کنید که اولین جمعه‌ی پاییزی را چگونه بگذرانید، به هنر معاصر علاقه‌مندید یا چه می‌دانم کار بهتری ندارید برای انجام دادن؛ به ما در مراسم افتتاحیه بپیوندید.

اطلاعات کامل نمایشگاه را می‌توانید در سایت عکاسی پیدا کنید.

*عکس: هادی فلاح‌پیشه

دیوید هاکنی

aksbazi — Sat, 19 Sep 2009 23:19:18 GMT

"کلاژعکس‌ها"ی دیوید هاکنی شاید همانند پرده‌های کوبیستی تلاشی هستند برای به تصویر کشیدن ابعاد و وجوه مختلف یک شیء در یک اثر دو بعدی. هاکنی با ترکیب عکس‌های کوچک دوربین پولارویدش از یک چهره، یک فضا و یا حتی منظره و با کنار هم گذاشتن و چینش موزائیکیشان به تصویری تازه می‌رسید. تصویری که پرسپکتیو و ذات سنتی عکاسی را همزمان به چالش می‌کشید و البته آنقدر هم با حال بود که بتوانیم بر دیوار اتاق نشیمن آپارتمانی مدرن تصورش کنیم.

گویدو گویدی

aksbazi — Sat, 12 Sep 2009 20:39:49 GMT

گویدو گویدی نام مهمیست در عکاسی معاصر ایتالیا، هر چند که جهانیان کم‌تر عکاسی او را شناخته‌اند.

از دهه هفتاد عکاسی مناظر تغییر یافته به دست انسان و کمی بعدتر زندگی و مرگ معماری مدرن تم اصلی آثار او شد. شاید لوییس بالتز، استفن شور، رابرت ادمز و یا حتی فرانک گوهلکه نمونه‌های موفق این نوع عکاسی باشند اما حساسیت گویدی و حضور تلویحی فرهنگی تمام اروپایی در عکس‌هایش، او را از سایرین متمایز می‌کند.