عکس‌بازی

گفتن ندارد اما خب، چند هفته ایست که شماره تازه و دیدنی/خواندنی فصلنامه حرفه هنرمند به نشر و پخش رسیده است.

موقعیت نسبی آثار مایکل کنا در پرتو مفهوم نو بودن یا معاصربودگی ، اهمیت دارد. بسیاری از آثار عکاسانه امروزی محمل نوعی پرخاشگری و سنت شکنی هستند تا به این ترتیب تازه جلوه کنند، چیزی که بیشتر بدیلی برای خلاقیت به نظر می رسد تا خود تازگی. از این جهت ، استفاده پیوسته کنا از عکاسی سیاه و سفید، چاپ های کوچک، و نحوه نمایش تنالیته های خاکستری که آثار پیکتوریالیست های گذشته را به خاطر می آورد، قابل توجه است. با این شیوه و شیوه های دیگر، کنا حساسیت خود را به دلبستگی عمیقش به سنت و موقعیتش را در جایگاه هنرمندی که آثارش از گذشته تغذیه می کنند ، آشکار می سازد.

پیوند میان رمانس و واقعیت/ پیتر سی.بانل/ حمید رضا کرمی 

تفاوت بين عكس های مايكل و عكس های من به سادگی در اين است كه او در عكاسی از مناظر طبيعی هوكاييدو پافشاری كرده است ، حال آنكه من در خيابان ها و زندگی مردم گم شده ام. اينجا يك قرينه ی بسيار آشكار وجود دارد. اما اين اساسی تر و  بنيادی تر از مليت و يا ايده های ماست ، يك تفاوت در طرز فكر ما در باره عكاسی وجود دارد  كه از سرشت و شخصيت مان  ناشی می شود. مايكل قدم به فراتر از يك احساس می گذارد  برای جستجوی گوهر يك زيبایی مادی در طبيعت اما من احساسم را با خود كشف می كنم و بر مردم در خيابان ها متمركز می شوم . نه، نمی خواهم بگويم كه كدام شيوه برخورد بهتر از ديگريست . اين به سادگی قالبيست كه هر كدام از ما از ميان روش ها و نشانه های مختلفی که به عكاسی مربوط می شوند انتخاب می كنيم.