عکس‌بازی

در تمام این سالها بارها توسط گروه همیشه‌خوب  U2 غافلگیر شده‌ام، اما از دیدن عکسی از هیروشی سوگیموتو عکاس بزرگ معاصر بر جلد آلبوم تازه‌شان "افق بی انتها" جدا جا خورده ام.

سادگی و زیبایی مناظر دریایی سوگیموتو که تنها از پانویسشان متوجه می شویم که افق، دریا و آسمان پیش رویمان به کدام تکه از این جهان تعلق دارد،  شگفت‌انگیز است. به جز نوشته زانیار بلوری درباره هیروشی سوگیموتو، مصاحبه‌ای  با او را می توانید در اینجا بخوانید و عکس های بیشتری از او را می توانید در اینجا و اینجا ببینید.

عکس های ایزیما کائورو را می توانیم انتقاد یا هجوی بر خشونت جاری در جریان اصلی هالیوود بدانیم و یا نگاه جنسی ای که در صنعت مد وجود داشته و دارد.

در عموم عکس های او زنی جذاب (که معمولا مدل یا بازیگر مشهوریست از سینمای ژاپن) بی حس و بی جان بر روی زمین افتاده است، در حالی که لباس گرانقیمتی از یک برند شناخته شده طراحی مد را بر تن دارد.

کائورو با ذکاوت خاصی بیننده اش را در یک تعارض قرار می دهد: رویارویی با صحنه مرگباری که زیبا و تحریک آمیز از آب در آمده است.

رینکو کاوائوچی یکی از سوپراستارهای عکاسی امروز ژاپن است که آثارش در کتاب ها و نمایشگاه های بسیاری در جهان عرضه شده اند.

موضوع عکس های رینکو معمولا ساده ترین و مسخره ترین چیزهایی هستند که ممکن است به فکر یک عکاس برسد مثلا یک مورچه در حین پیاده روی، یک تخم مرغ و یا یک پوست هندوانه. اما  شاعرانه گی کودکانه ای در پس این عکس های قطع مربع وجود دارد که آن ها را بسیار دیدنی می سازد.

شاعر یعنی کودکی که تنها قدش کمی بلندتر از حد معمول است و حالا انگار دوربین عکاسی دست آن کودک قدبلند قرار گرفته است.

عکس هایی از رینکو کاوائوچی را می توانید در اینجا و اینجا و اینجا ببینید و همینطور مصاحبه ای با او را در اینجا بخوانید.

مارتین پار در مقدمه کتاب  "نیمی خواب و نیمی بیدار در آب" کار ارزشمند آساکو ناراهاشی می نویسد:

چگونه همان چیز می تواند انقدر متفاوت باشد؟

داشتم به این فکر می کردم که شاید اگر فیلیپ گلس عکاس می شد، عکس هایش چیزی شبیه به مناظر بُرداری هیروفومی کایاتاما از آب در می آمدند.