"کلاژعکسها"ی دیوید هاکنی شاید همانند پردههای کوبیستی تلاشی هستند برای به تصویر کشیدن ابعاد و وجوه مختلف یک شیء در یک اثر دو بعدی. هاکنی با ترکیب عکسهای کوچک دوربین پولارویدش از یک چهره، یک فضا و یا حتی منظره و با کنار هم گذاشتن و چینش موزائیکیشان به تصویری تازه میرسید. تصویری که پرسپکتیو و ذات سنتی عکاسی را همزمان به چالش میکشید و البته آنقدر هم با حال بود که بتوانیم بر دیوار اتاق نشیمن آپارتمانی مدرن تصورش کنیم.
اگر از من درباره عکاسان منظرهنگار مورد علاقهام بپرسید، بی شک جم ساودم از اولین نامهاییست که از ذهنم میگذرد.
چیزی که در آثار او بسیار دوست میدارم -جدا از جزییات خیره کننده و زیبایی غریب و تلخ و منحصر به فردشان- رابطهایست که ساودم میتواند با محل کارش برقرار کند. او معمولا برای یک دوره زمانی طولانی تنها و تنها به ثبت جزیی ترین تغییرات در یک مکان مشخص در جنوب غرب انگلستان میپردازد.
برای من هر یک از عکسهای جم ساودم به حیرت و عشقی میماند که یک عاشق در هر دیدار دوباره معشوقش بازمییابد.
عکسهایی از او را در سایت گالری رابرت مان ببینید.
مجموعه نیویورک، یکی از مجموعه های تازه ایست که مایکل کنا در این یک ساله به عنوان کار تازه ارائه کرده، هر چند که عکس ها حاصل کار در یک دوره زمانی سی ساله از 1976 تا 2006 است.
نیویورک شهر بکری برای عکاسی نیست. شهری که بزرگان عکاسی مدرن، چون هری کالاهان و آرون سیسکیند و یا کمی دورتر را که ببنیم استگلیتیز بزرگ سیمایش را به تصویر کشیده اند شهر دشواری برای خلق یک مجموعه متفاوت مناظر شهری به نظر می رسد.
اما کنا موفق شده یک بار دیگر زیبایی شناسی خاص خودش را به نیویورک نیز تعمیم دهد. آن کنتراست ها، قاب های تمیز و کیفیت های تصویرگرایانه که باعث می شوند نیویورک او به حد کافی متفاوت جلوه کند.
سایر مجموعه های جدید کنا را می توانید در اینجا ببینید.
