عکس‌بازی

گویدو کاستانیولی با عکس‌هایش از شیزوکا تصویری متفاوت از ژاپن معاصر ارائه می‌کند؛ متفاوت از کلیشه‌ای که از تکنو-توکیو سراغ داریم یا آن ژاپن مینیمالیست با مناظر خالی و آرام‌بخشش.

کاستانیولی یادآور می‌شود که چهره تازه سرزمین بکری چون ژاپن چقدر آمریکاییزه شده است اما جالب اینکه این کار را با ارجاعی تلویحی و دلپذیر به خود رسانه عکاسی انجام می‌دهد. منظورم شباهت عجیبیست که این مجموعه به جریان اصلی و ارزشمند عکاسی دهه هفتاد آمریکا یعنی آثار مکان نگاران جدید پیدا کرده؛ عکاسانی که عکس‌های آنها نیز بر مبنای توصیف و ثبت چهره جدید و تغییر یافته یک سرزمین خلق شده بود.

گویدو گویدی نام مهمیست در عکاسی معاصر ایتالیا، هر چند که جهانیان کم‌تر عکاسی او را شناخته‌اند.

از دهه هفتاد عکاسی مناظر تغییر یافته به دست انسان و کمی بعدتر زندگی و مرگ معماری مدرن تم اصلی آثار او شد. شاید لوییس بالتز، استفن شور، رابرت ادمز و یا حتی فرانک گوهلکه نمونه‌های موفق این نوع عکاسی باشند اما حساسیت گویدی و حضور تلویحی فرهنگی تمام اروپایی در عکس‌هایش، او را از سایرین متمایز می‌کند.

آندره آ بوتو یکی از ستارگان تاثیر گذار نسل جدید عکاسی ایتالیاست که بیشتر به خاطر عکس های معماری اش شهرت دارد،  اما عکس های چشم نواز دیگری نیز در کارنامه اش وجود دارد.

بوتو هم مثل اکثر عکاسان ایتالیایی از آن عکاسان دیدنی است که دوست داری دقایق زیادی را فقط  به تماشای تنالیته های فوق العاده رنگ و موضوعات ساده عکس هایشان بنشینی.

فکر می کنم اگر الان بخواهم برای اتاق نشیمن خانه مان یک عکس انتخاب کنم، احتمالا آن عکس از آندره آ بوتو خواهد بود!  

از مطالعه عکس های ننزیو باتالیا ، باز هم به این نتیجه می رسم که چگونه "رنگ شیدایی" ایتالیایی ها منجر به ایجاد یک زیبایی شناسی تازه در عکاسی معاصرشان شده است.

علاقه باتالیا به عکاسی از بناهای گوناگون، از سابقه تحصیلی اش در رشته معماری ناشی می شود.

فرانکو فونتانا را باید از وارثین عکاسی مدرن دانست. دسته ای که سعی در ادامه راهی  داشتند که پس از هری کالاهان برای نسل تازه، تقریبا مسدود می نمود: نگاه تازه به عکاسی مستقیم و نوآوری با استفاده از پتانسیل های مختلف عکاسی رنگی .

در همه عکس های فونتانا یک خصوصیت یکسان وجود دارد آن هم اغراق در استفاده از رنگ است که نتیجه اش می تواند به تصویر کشیدن واقعیت پنهان نهفته در هر شیء معمولی باشد.

در درون ویزور او و به لطف دستکاری های استادانه اش، ساده ترین ها می توانستند  فراواقعی جلوه کنند، نوعی چالش با سنت عکاسی صریح که در عین حال می توانست ادامه آن نیز تلقی شود.

بخش زیبایی از کارنامه فونتانا در اینترنت دست نیافتنی است، اما فکر می کنم اینجا ، اینجا و اینجا ارزش دیدنشان را دارند.

شب که می شود هر پنجره ، تبدیل به عکسی قاب گرفته شده می شود با داستانی تلویحی که می تواند از کنجکاوی و فضولی رهگذرین سرچشمه گیرد. ایده اصلی مجموعه از میان پنجره های جورجو باررا، عکاس ایتالیایی، سرک کشیدن به این پنجره ها و داستان های بسیار کوتاه و ساده درونشان است. 

دوگانگی تصاویری که در قاب پنجره های او با استفاده از یک منبع قوی نوری در خانه ها با فضای کلی عکس هایش ایجاد شده، تبدیل به یکی از نقاط قوت از میان پنجره ها شده است.

آن ها به چیزی مثل یک مونتاژ شبیه شده اند، یک عکس روی عکس.

هر چه از  لوییجی گیری دورتر می شویم، عکس هایش را نزدیک تر احساس می کنم.

 سادگی و شاعرانگی ای که در هر یک از چاپ های کوچک گیری در همنشینی طیف گسترده ای از رنگ های گرم و آرامش بخش محبوس شده، این روز ها بسیار مغتنم و کم یاب به نظر می آید.

او در طول زندگی نه چندان بلند خود با اسنپ شات های رنگی اش از چیزهای عادی و روزمره که با ترکیب بندی هایی ساده و بعضا ناشیانه همراه شده بود به دنبال کشف استعدادهای تازه ای در رسانه عکاسی بود. چیزی که امروز می توانیم آن را عکاسی ایتالیایی بنامیم و تاثیرات عمیقش را در نسل های بعد از او جستجو کنیم.

عکس هایی از او را در اینجا و اینجا می توانید ببینید.

فولويو برتولوتزو  از عكاسانی ست كه عکس هایش به تازگی مدام روی چشم هایم راه می روند .

عجيب است كه آثار او ويژگی های هر دو غول دهه هفتادی عكاسی ايتاليا را دارند . عكس هایش  در نور روز انگار محصول گابريل باسيليكویی هستند كه داشته عكاسی رنگی را تجربه می كرده و از قضا عكس های شب او همان حس و حال و رنگ شيدایی لوييجی گيری را در خود جای داده است .  

 همانقدر كه باسيليكو اصرار به برهنه كردن زندگی شهری‌ با آن عكس های بی شمار و بی نقص از ميلان داشت ، برتولوتزو نيز شهر خودش تورينو را به تصوير كشيده است : مناظر شهری ،  كارخانجات صنعتی و ساختمان های مسكونی را  .

در وب سايت برتولوتزو ( كه تقريبا به زبان ايتاليایی ست ) ، مجموعه ای قابل توجه از عكس های شب او وجود دارد كه بيشترشان ارزش ديدن دارند .

راستش را بخواهيد بعضی از آن ها را انقدر دوست دارم كه هر روز مرورشان می كنم .