عکاسی از خانههای نزدیکان یک عکاس بر روی کاغذ شاید موضوعی تک بعدی به چشم آید؛ تک بعدی و جذاب تنها برای طیف کوچکی از مخاطبین. اما چه خوب که عکسهای جوئله ینسن اینگونه نیستند. ینسن آگاهانه خودش و داستانهایی که هر کدام از این خانهها برایش داشته را از این عکسها کنار میگذارد تا برعکس، به فضای شخصیاش نزدیک و نزدیکتر شود. خصوصیت مینیمالیستی آثار او برایم جذاب است و البته صمیمیت و احساس نوستالژیکی که قدریاش حاصل اتاقها و سالنهای خالی و نورهای ضعیف و گرم جاری در آنهاست.
