عکس‌بازی

"کلاژعکس‌ها"ی دیوید هاکنی شاید همانند پرده‌های کوبیستی تلاشی هستند برای به تصویر کشیدن ابعاد و وجوه مختلف یک شیء  در یک اثر دو بعدی. هاکنی با ترکیب عکس‌های کوچک دوربین پولارویدش از یک چهره، یک فضا و یا حتی منظره و با کنار هم گذاشتن و چینش موزائیکیشان به تصویری تازه می‌رسید. تصویری که پرسپکتیو و ذات سنتی عکاسی را همزمان به چالش می‌کشید و البته آنقدر هم  با حال بود که بتوانیم بر دیوار اتاق نشیمن آپارتمانی مدرن تصورش کنیم.

گویدو گویدی نام مهمیست در عکاسی معاصر ایتالیا، هر چند که جهانیان کم‌تر عکاسی او را شناخته‌اند.

از دهه هفتاد عکاسی مناظر تغییر یافته به دست انسان و کمی بعدتر زندگی و مرگ معماری مدرن تم اصلی آثار او شد. شاید لوییس بالتز، استفن شور، رابرت ادمز و یا حتی فرانک گوهلکه نمونه‌های موفق این نوع عکاسی باشند اما حساسیت گویدی و حضور تلویحی فرهنگی تمام اروپایی در عکس‌هایش، او را از سایرین متمایز می‌کند.

نشریه ایتالیایی اوربانائوتیکا که به عکاسی معاصر می‌پردازد در شماره تازه‌اش مطلبی دارد در باب آخرین مجموعه من ریوایند.

در فضای امروز عکاسی جهان که فرآیند تولید یک مجموعه عکس به تولید یک سی دی‌ شبیه شده، تجربه برخورد با مجموعه‌ای همچون مناظر درونی اثر برت تئونیسن که حاصل کار یک عکاس در مدتی بالغ بر یک دهه است، به حد کافی متفاوت و شگفت‌انگیز به نظر می‌رسد.

تئونیسن سال‌هاست که در شهرهای کوچک خانه به خانه از آدم‌ها از فاصله‌ای مشخص و با نورپردازی‌ای که با حد‌اقل نور جاری در صحنه شکل گرفته عکس می‌گیرد. کیفیت تصویری پرتره‌های محیطی او رمانتیک‌تر از آنست که در ادامه تیپ‌نگاری سرد آلمانی جای‌ گیرند اما در عوض آن‌ها بسیار آثار نقاشان افسانه‌ای هم‌سرزمین تئونیسن یعنی رامبرانت، ورمیر و دی هوگ را یاد‌آور می‌شوند.

این کارگاه در امتداد آشنایی با عکاسی دیجیتال؛ فرصتیست برای نگاه کردن به عکاسی به عنوان یک رسانه شخصی و موضوع‌گرا و نه جستجوی مجموعه‌ای از قواعد و قوانین که با دانستنشان احتمالا به یک عکس‌خوب دست می‌رسیم. در طول کارگاه گذری خواهیم داشت به گوشه‌های مهمی از عکاسی جهان. از پیشگامانی چون کالاهان، استفن شور و جان فال گرفته تا استعدادهای امروز این رسانه مانند الک سوث.

برنامه این کلاس به دو بخش قسمت خواهد شد: نیمه اول به تماشا و بحث در باب پروژه‌‌‌‌ی هر یک از شرکت‌کنندگان اختصاص خواهد یافت و نیمه دوم  که نگاهی خواهد بود به رویکرد‌های متفاوت در تاریخ رسانه عکاسی و بررسی آثار یک عکاس یا یک جریان با اهمیت و بحث در باب چگونگی شکل گیری گرامر شخصی در این آثار.

*عکس: مونا برید

آندریاس گرسکی  یکی از مهمترین عکاسان زنده جهان است؛ بی هیچ توجهی به ابعاد و قیمت  حیرت‌اانگیزعکس‌هایش که انگار بدجوری به همدیگر می‌آیند.

عکاسی  گرسکی طرحیست از جهانی که در آن زندگی می‌کنیم. جهانی که دیگر برایش نقطه بکری نمانده و از بالاتر که بنگریم انسان است و تا چشم می بیند نشانه هایی از زندگی و عادات انسانی. منطق ارائه عکس‌های گرسکی در چاپ‌های عظیم  در توانایی تکنیکی‌ او معنی پیدا نمی‌کند،  بلکه اصولا  دیدار آثارش جز در این ابعادی که هستند، تجربه کاملی نیست. این ابعاد به بخشی از گرامر شخصی او تبدیل شده، طوری‌که وقتی از ابعاد بزرگ؛ ابعاد بسیار بزرگ در عکاسی صحبت می‌کنیم پیش از همه نام آندریاس گرسکی به یاد می‌آید.

عکس‌هایی از او را در اینجا و اینجا و اینجا ببینید.

در میان تمام کسانی که در گوشه‌های عکاسی جهان به قرقره‌ی زیبایی‌شناسی مایکل کنا مشغولند، رالف هورن دستیار سابق او آثار اصیل‌تری به مخاطبانش پیشکش کرده است.