عکس‌بازی

در عکس‌های میترا تبریزیان معمولا صحنه‌ها آنقدر عجیب و مرموزند که در آن‌ها کاملا حضور ترفندهای عکاسانه نمایان است. برای این، دوست می‌دارم که او را در کنار جف وال و گریگوری کرودسون قرار دهم: آثار او نیز کم و بیش با ارجاعاتی به رسانه‌های دیگر درهم آمیخته و ابعادی از زندگی انسان معاصر را جستجو می‌کند. عکاسی تبریزیان مشخصا تلاشی برای روایت‌پردازی نیست، اما به هر حال دارد تلویحا این کار را نیز انجام می‌دهد، مثل تکه‌های بریده شده‌ای از یک داستان بلند مصور یا عکس‌هایی از یک فیلم.

پیشنهاد امروز عکس‌بازی به عکاسی معاصر کره جنوبی تعلق دارد، به هیون جین کواک که همانند بسیارانی دیگر از عکاسان زن آسیایی آثارش درباره زن و جایگاهش در دنیای آمیخته با سنت و تازگیست.

عکس‌ها‌ی سارا اشتولفا نمونه حیرت انگیز دیگری از پرتره‌نگاری در عکاسی معاصر است. این آثار اکتشافیست در خلوت و انزوای مشتریان ثابت یک بار در فیلادلفیا، جایی که اشتوفا چند سالی در آنجا به عنوان بارمن کار می‌کرده است؛ اما شاید عقب‌تر که بایستیم چشم‌اندازی از اجتماع این شهر را نیز پیش رویمان بیابیم. برای من ژست افراد و شکل نورپردازی روی صورت آنها، جزییات و همینطور جام و زیر سیگاری و سایر اشیایی که در دست و زیر دست مدل‌ها وجود دارند یادآور پرده‌های نقاشی باروک هستند.