اگر از من درباره عکاسان منظره‌نگار مورد علاقه‌ام بپرسید، بی شک جم ساودم از اولین نام‌هاییست که از ذهنم می‌گذرد.

چیزی که در آثار او بسیار دوست می‌دارم -جدا از جزییات خیره کننده و زیبایی غریب و تلخ و منحصر به فردشان- رابطه‌ایست که ساودم می‌تواند با محل کارش برقرار کند. او معمولا برای یک دوره زمانی طولانی تنها و تنها به ثبت جزیی ترین تغییرات در یک مکان مشخص در جنوب غرب انگلستان می‌پردازد.

برای من هر یک از عکس‌های جم ساودم به حیرت و عشقی‌ می‌ماند که یک عاشق در هر دیدار دوباره معشوقش بازمی‌یابد.

عکس‌هایی از او را در سایت گالری رابرت مان ببینید.

عکس‌های شخصی‌تر یولا موناخف –که پیش‌تر با پروژه‌های مستندی که برای نیویورکر به انجام رسانده بود، می‌شناختیمش-  بسیار دیدنی‌اند.

عکس‌های ونگ فن ساده و دوست‌داشتنی‌اند. در مجموعه مشهورش" بر روی دیوار" دختری بر لبه یک دیوار نشسته و دارد به منظره روبرویش،‌ به نمایی از چهره تازه کشور چین ناخنک می‌زند. این عکس‌ها در عین اینکه نمادی از رویارویی و آمیختگی امروز چین کمونیست با کاپیتالیسم هستند، بسیار عمومی‌تر نیز می‌توانند دیده شوند. سرک کشیدن به آنسوی دیواری که اطراف ما را احاطه کرده و شوق دیدن و برخورد با تازه‌گی، در هر کجای جهان که باشیم.

عکس‌های بیشتری از ونگ فن را می‌توانید در اینجا و اینجا و اینجا  ببینید.

اولین پیشنهاد عکس‌بازی در سال جدید عکس های توماس گاردینر کاناداییست. او چند تابستان متمادیست که دارد از مناظر خالی و بی‌مرکز شهرها و اجتماعات کوچک غرب کانادا عکاسی می‌کند.