عکس‌بازی

امروز داشتم مجموعه‌ای از عکس‌های ادوارد وستون را می‌دیدم و به چرا باید کلاسیک‌ها را خواندِ ایتالو کالوینو فکر می‌کردم. به نظرم وستون یک کلاسیک به تمام معناست، اما تعمیم مقالات کالوینو به عکاسی کار چندان ساده‌ای نیست. ادوارد وستون بنا به دلایلی غیر موجه در لیست عکاسان مورد علاقه‌ من جای نمی‌گیرد، کوچک‌تر که بودم تعداد عکس‌های کسل‌کننده‌اش به نظرم حتی بیشتر از حالا بود. اما خب،‌ عکس‌های او در عبور از دوره‌های متفاوت به نوعی‌ چیزی از حافظه عکاسی را در خود جای داده‌اند.

این تکه از نوشته کالوینو در اینجا به کارمان می‌آید:"اثر کلاسیک الزاما چیز تازه‌ای به ما نمی‌اموزد، گاهی در آن چیزی را می‌یابیم که از قبل می‌دانستیم (یا گمان مي کردیم می‌دانیم)، بی آن‌که بدانیم همین کتاب برای نخستین بار آن را بیان کرده (یا به طور خاص به آن توجه کرده است) این غافلگیری نیز سرشار از رضایت است؛ همان رضایتی که در کشف یک مبدا و یک وابستگی است."

عکس‌های وستون را باید دید. هنوز هم شیفته تک‌عکس‌هایش نیستم، اما فکر می‌کنم تاثیر او بر هنر عکاسی عمیق‌تر از خلق چند تک‌عکس باشد. عکس‌های او بعد این‌همه سال یادآور شهود و کشف در ساده‌ترین چیزهای دوروبرمان هستند و اینکه عکاسی می‌تواند محملی برای زیبایی باشد، اما صرفا جستجویی برای آن نیست.

امسال کتاب‌های جدید یک سالنامه خیلی مینیمال، ساده و جمع و جور با استفاده از 12 عکس از مجموعه آدم‌ها و البته با طراحی دوست‌داشتنی شهاب تندر به بازار عرضه کرده است.

برای تهیه این سالنامه می‌توانید به مراکز خرید کتاب‌های جدید مراجعه کنید، البته برای خوانندگان عکس بازی که می‌خواهند 4 تقویم و یا بیشتر سفارش بدهند پیک رایگان و یک هدیه ویژه داریم..‌ پس خیلی پیشاپیش سال نو- تان مبارک!

در تمام این سالها بارها توسط گروه همیشه‌خوب  U2 غافلگیر شده‌ام، اما از دیدن عکسی از هیروشی سوگیموتو عکاس بزرگ معاصر بر جلد آلبوم تازه‌شان "افق بی انتها" جدا جا خورده ام.

سادگی و زیبایی مناظر دریایی سوگیموتو که تنها از پانویسشان متوجه می شویم که افق، دریا و آسمان پیش رویمان به کدام تکه از این جهان تعلق دارد،  شگفت‌انگیز است. به جز نوشته زانیار بلوری درباره هیروشی سوگیموتو، مصاحبه‌ای  با او را می توانید در اینجا بخوانید و عکس های بیشتری از او را می توانید در اینجا و اینجا ببینید.

ریان وایدمن از آن عکاسانیست که داستان پشت عکس‌هایشان از خود تصاویر جذاب تر است، یا  لااقل من اینطور احساس می‌کنم.

وایدمن عکاس جوان و بی‌پولی بود که پس از فارغ‌التحصیلی از کالج هنرهای کاربردی اوکلند برای گذران زندگی‌اش راهی جز رانندگی تاکسی نیافت و این اتفاق بر خلاف انتظار وایدمن تبدیل به نقطه عطف زندگی‌‌اش شد: او برای بیست و پنج سال از مسافرینش در صندلی عقب ماشین عکس گرفت، مسافرینی که گمنام و گاهی نامدار بودند.