عکس‌بازی

خوشحالم که عکسی از مجموعه تازه‌ام در نمایش گروهی شماره 29 حضور دارد.

آرشیو نمایش‌های گروهی و انفرادی   Humble Arts Foundation سرشار از لحظات بکر عکاسی امروز است، از عکس های عکاس محبوبی چون امی استاین تا آثار لیز کابل و جاستین جمیز رید.

1979 نام مجموعه‌ایست از مازیار مرادی عکاس ارزشمند ایرانی، که در روزهای انقلاب تنها چهار سال داشته است.

ایده این مجموعه از دل دیدار دوباره خانواده مرادی بیرون امده، دیداری که بعد از سالها دوری و پرسه در این سو و آن سوی جهان در هامبورگ میسر شده بود. همینجا و از دل صحبت از نگرانی‌‌های وقوع  جنگی دوباره در ایران و البته مرور خاطرات مشترک شیرین و از دست‌رفته‌ی پیش و پس از سال پنجاه و هفت بود که مرادی تصمیم گرفت به ایران سفر کند و کار بر ایده‌های تازه اش را بیاغازد.

به دید من آنچه که این عکس‌ها را از نمونه‌های مهم عکاسی صحنه‌پردازی شده جهان متمایز می سازد، نوعی حس ایرانی و نوستالژی غریبیست که شاید تنها ما لمسش کنیم.

مجموعه 1979 دو سال پیش جایزه اتو اشتینرت را برای عکاسش به ارمغان ‌آورد.

وقتی که از استفن شور حرف می‌زنیم، نمی‌توانیم نسبت به دو ویژگی مهم آثارش بی‌اهمیت باشیم:‌ عکاسی رنگی و انتخاب ساده‌ترین چیزها به عنوان موضوع پیش‌روی دوربینش.

پمپ‌های بنزین، باجه‌های تلفن، استخرهای خالی، متل‌ها، پارکینگ‌ها و سایر اماکن معمولی و بی اهمیت دیگری از این دست که سالهاست به عناصر بسامدی عکاسی استفن شور تبدیل شده‌اند و رنگ؛ او در سالهایی بر عکاسی رنگی پافشاری می‌کرد که حضور رنگ در عکاسی فاین آرت نوعی ارتداد به حساب می‌آمد.

مجموعه های متفاوت او را در اینجا و گزیده‌ای از عکس‌هایش را در اینجا می‌توانید ببینید.

عکس های ایزیما کائورو را می توانیم انتقاد یا هجوی بر خشونت جاری در جریان اصلی هالیوود بدانیم و یا نگاه جنسی ای که در صنعت مد وجود داشته و دارد.

در عموم عکس های او زنی جذاب (که معمولا مدل یا بازیگر مشهوریست از سینمای ژاپن) بی حس و بی جان بر روی زمین افتاده است، در حالی که لباس گرانقیمتی از یک برند شناخته شده طراحی مد را بر تن دارد.

کائورو با ذکاوت خاصی بیننده اش را در یک تعارض قرار می دهد: رویارویی با صحنه مرگباری که زیبا و تحریک آمیز از آب در آمده است.