عکس‌بازی

شادی قدیریان یکی از عکاسان شناخته شده ایرانی در جهان است، عکاسی که بر خلاف رسم معمول عکاسان شهیرمان در بطن فضای عکاسی داخل ایران متولد شده است.

عکس های او، بیشتر از منظر فمینیستی (و حتی گاهی خاستگاه جغرافیاییشان) مورد بحث و مطالعه قرار گرفته اند، چیزی که من نه دوستش می دارم و نه بلد هستم که از راهش وارد شوم. اما به هر حال قبول دارم که نمی توانیم آثاری چون مثل هر روز و یا هیج هیچ را ببینیم و نسبت به زنانگی جاری در این تصاویر بی تفاوت باشیم.

به نظرم مجموعه قاجار، نخستین مجموعه و شاید از جهاتی موقق ترین مجموعه شادی، هنوز هم تازه گی ها یی در خود نهان کرده است: شاید در نگاه اول عکس های این زنان قاجاری که پپسی می خورند، گیتار می زنند و استعداد خوبی برای رفتن به شب نشینی ها و یا کلاس های مدیتیشن و یوگا دارند کمی توی ذوق بزند، اما این ها یادآور همان تناقضاتی هستند که در پایین و بالای جامعه امروز ایران به چشم می خورد.

کمی پیش، دوستی که در دانشگاه ناپولی ایتالیا مشغول ارائه پایان نامه اش در باب عکاسی معاصر ایران بود می گفت که استاد راهنمایش امبرتو اکو - نشانه شناس بزرگ ایتالیایی - این مجموعه را بسیار دوست داشته و یکی از عکس ها اکو را به ندیمه های  دیه گو ولاسکز ارجاع داده است.

مجموعه کامل آثار شادی قدیریان را در اینجا و اینجا می توانید ببینید و مصاحبه ای با او را نیز می توانید در عکاسی دات کام بخوانید.

مهرداد افسری یکی از آن عکاسانیست که بی توجه به جریانات و سلیقه روز، کار خودش را انجام می دهد. عکس های افسری حاصل دلمشغولی های شخصی و کاوش و جستجویی برای زیباییست، چیزی که خودش آن را "نوعی مکاشفه ی تصویری اندیشه" می نامد.

این جنس از عکاسی همواره چالشی در دل خود نهان کرده است، چالشی میان عکاس و تاریخ رسانه ای که در امتداد آن عکس می گیرد: این که اثر تو و زیبایی شناسی تصویرت در مقایسه با بزرگانی که در نیمه اول قرن بیستم بهترین فرم هر چیزی را در عکس هایشان به تصویر کشیدند، تا چه حد می تواند شخصی و بکر به نظر رسد؟ اما آثار موفق پل کاپونیگرو یا حتی مایکل کنا را فراموش نکنیم که با فاصله زیادی نسبت به سالهای صدر (!) مدرنیسم خلق شده اند.

باری، به جز وب سایت مهرداد افسری می توانید سری هم به فوتوبلاگ فعالش بزنید.

مجموعه در آب اثر اتان آرو جونز یک جورایی مرا به یاد پرتره های توماس روف بزرگ می اندازد.

اتان در این مجموعه از مدل های برهنه اش، در حالی که نیمی از بدنشان در آب فرو رفته، از روبرو عکس گرفته است. برهنه گی این افراد در دریای همیشه برهنه، ما را در چشم اندازی فراواقعی قرار می دهد، طوری که دیگر حدس هویت و شخصیت واقعی هر یک از این مدل ها برایمان غیر ممکن به نظر می رسد.

این عکس ها، ایده سنتی بازنمایی چیزی از شخصیت و هویت مدل را در عکاسی پرتره به چالش می کشند.

هر چند که سفر بودم و دو روزی دیرشده، اما پیش از هر چیز باید به خودمان یادآوری کنم که پریروز، یعنی دوم دی ماه سالگرد اولین پست عکس بازی بود.

چیزی حدود 20000 بازدید کننده و میانگین 130 نفر بازدید کننده در روز، در طول این یک سال به علاوه  آن 65 نفر مشتری ثابت در گوگل ریدر برای وبلاگی که انحصارا به عکاسی می پردازد آمار بسیار دلگرم کننده و خوش آیندیست.

شاید این نوشته، فرصت مناسبی باشد که از همه دوستان و خوانندگانی که در این مدت با ایمیل ها و لینک هایشان انگیزه عکس بازی، این فرصت کوتاه قسمت کردن جیره عکاسی را در من زنده نگه داشتند تشکر کنم. از اینکه وبلاگ گاهی با تاخیر به روز می شود راضی نیستم، اما چه کنم که مشغله زندگی (و البته قدری هم تنبلی) نمی گذارد که عکس بازی آن چیزی باشد که باید!

اما عکس امروز کاریست از مهران مهاجر، که خودش یک عکس باز قهار است.