عکس‌بازی

مجموعه دلتنگ (homesick) از امیرحسین ابن الدین، به نظرم اثر جذابیست.

ویژگی اصلی این عکس ها جلوه های بصری و استفاده از چند پرسپکتیو در آن نماهای ساده از یک خانه ایرانیست که دلیلی هم ندارد که ما را دچار توهم ارجاع به کوبیسم و یا مینیاتور ایرانی کند!

از فاصله زیاد این مجموعه با سایر عکس های ابن الدین و همینطور وب سایت مملو از طراحی ها و تصویر سازی ها و البته نقاشی هایش می توان حدس زد که عکاسی برای او آنقدرها جدی نیست.

اما فکر می کنم همین چند عکس هم کافی باشد که ما امیدوارنه  چشم انتظار دیدار آثار تازه او بمانیم.

کارنامه سیاوش نقشبندی و تجربه گرایی و تفاوتی که در بین مجموعه هایش جاریست، برای من یادآور سختی و تلاشیست که یک عکاس باید در مسیر دست یابی به گرامر و نگاه شخصی متحمل شود.

عکس های او در نگاه من به دو دسته تقسیم می شوند: دسته اول آنهایی که اصولا سنت گرا هستند و در جستجوی زیبایی صوری و دسته دوم که از حیث بصری با دسته اول متفاوتند و می خواهند در مرز میان عکاسی مستند اجتماعی و عکاسی فاین آرت ( عکاسی هنری؟) جای گیرند.

سیاوش با جدیت مسیرش را دنبال می کند، اما من یکی دوست دارم که ببینم در دو راهی پیش رو به کدام سمت خواهد پیچید.