عکس‌بازی

همیشه این سئوال مطرح بوده که یک هنرمند  تا چه اندازه می تواند خود را در اتاقی شیشه ای قرار دهد و مختصات زندگی اش را با مخاطبینش قسمت کند.

عکس های آنی نن گلدین، سالهاست با زندگی غیر عادی و نابهنجار خودش و دوستانش پیوند خورده. او می گوید: " دوربین همانقدر در روزمرگی من جای دارد که خوردن و حرف زدن و سکس!"

و راست هم می گوید.

گلدین و عکس هایش را چه دوست داشته باشیم و چه نه، باید بپذیریم که او یکی از آن خیلی هاییست که نشان داده عکاسی مستند الزاما نباید به یک محصول اگزوتیک و دستمالی شده و بی خاصیت تقلیل داده شود، هنگامی که راهی یک گالریست.

الکسی تیتارنکو دارد از همان تکنیک هایی استفاده می کند که همیشه به عنوان یک عکاس چندشم می شده به سراغشان روم. اما خب، او خیلی خوب هم از پسشان برآمده انقدر که عکس هایش بازاری و سطحی به چشم نیایند.

با بالابردن زمان نوردهی به فیلم، آدم ها در قابهای مربع او بی وزن و شبیه به ارواح به نظر می رسند. شهر سایه ها موفقترین مجموعه تیتارنکو چیزیست شبیه به یک فلش بک، به تیرگی هایی که زادگاهش سن پترزبورگ،  پیش از فروپاشی شوروی به خود دیده است.

غیر از وب سایت شخصی اش، مستندی راجع به او را در اینجا می توانید ببینید.