X
تبلیغات
عکس‌بازی
 

 

رینکو کاوائوچی یکی از سوپراستارهای عکاسی امروز ژاپن است که آثارش در کتاب ها و نمایشگاه های بسیاری در جهان عرضه شده اند.

موضوع عکس های رینکو معمولا ساده ترین و مسخره ترین چیزهایی هستند که ممکن است به فکر یک عکاس برسد مثلا یک مورچه در حین پیاده روی، یک تخم مرغ و یا یک پوست هندوانه. اما  شاعرانه گی کودکانه ای در پس این عکس های قطع مربع وجود دارد که آن ها را بسیار دیدنی می سازد.

 

شاعر یعنی کودکی که تنها قدش کمی بلندتر از حد معمول است و حالا انگار دوربین عکاسی دست آن کودک قدبلند قرار گرفته است.

 

عکس هایی از رینکو کاوائوچی را می توانید در اینجا و اینجا و اینجا ببینید و همینطور مصاحبه ای با او را در اینجا بخوانید.

 

+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و نهم مرداد 1387ساعت 15:57  توسط محمدرضا  

 

عکس های مینیمالیستی یواخیم شولز که از آن ها به عنوان تصاویر بزرگ سکوت نام می برند، حاوی بسیاری از مشخصه های عکاسی آلمانیند؛ یعنی همان نگاهی سرد و بی طرفانه و ارائه آثار در ابعادی بسیار بزرگ.

 

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و چهارم مرداد 1387ساعت 17:44  توسط محمدرضا  

عکاسی از لوکیشن های فیلم های مشهور سرجیو لئونه، ایده اصلی مجموعه روزی روزگاری در غرب آرون شومن است. این عکس مجموعه، برای من یکی بسیار دوست داشتنی می نماید. عکس پاره و فرسوده استیو مک کویین عزیز، شبیه رویای از دست رفته آن دنیای هیجان انگیز و پر مخاطره ایست که استیو آن را در سینمایش زندگی می کرد.

 

 

+ نوشته شده در  یکشنبه بیستم مرداد 1387ساعت 14:40  توسط محمدرضا  

 

 

پیشنهاد امروز عکس بازی، مجموعه ای است که آرش فایض از گروه راک { و زیرزمینیِ }  تارنتیست کار کرد و اولین بار در مسابقه عکس مطبوعاتی کاوه گلستان ارائه شد.

 برخورد فایض در این عکس ها تصویر گرایانه و فاقد آن جزئیاتیست که به طور معمول از یک مجموعه مستند انتظار داریم.

+ نوشته شده در  یکشنبه سیزدهم مرداد 1387ساعت 11:45  توسط محمدرضا  

 

 

دارم به این فکر می کنم که چه چیزی در عکس های شهریار توکلی وجود دارد که باعث شکل گیری یک کارنامه به هم پیوسته و منسجم شده. دوست دارم که فکر کنم که این چیز بیش از ترکیب بندی های معمولا بی مرکز و رنگ های گرم آثارش است، چیزی بیش از سادگی این عکس ها. آنقدر که باعث شده که دوست شان بدارم.

 

مصاحبه بلند بالایی بیل جی، منتقد مشهور با  دیوید هورن عکاس مگنوم دارد که در آن به تفصیل انتخاب موضوع و اهمیت اش را در عکاسی به بحث نشسته اند. در تکه ای از این مصاحبه بیل جی می گوید: " وقتی که در سال 1967 به من گفتی که عکس هایم کسل کننده اند، من توانستم این نبرد درونی برای تبدیل شدن به یک عکاس شبیه سایر عکاسان را متوقف سازم . حرف تو برایم مثل یک آزادی بود . من کار بر روی عکس های تازه با   تمرکزی ساده بر روی موضوعات مورد علاقه ام را آغاز کردم. بی هیچ نگاهی به موفقیت ، اعتبار و یا شهرت. اما حا صلش آزادی خوش آیند و لذت بخش بود که تا امروز ادامه داشته است"

 

فکر می کنم به سادگی بتوانیم این آزادی و احساس شخصی را به عکس های توکلی تعمیم دهیم، عکس هایی که می توانند به اندازه شخصی که آن ها را خلق می کند متفاوت باشند.

 

+ نوشته شده در  سه شنبه هشتم مرداد 1387ساعت 9:34  توسط محمدرضا