تبليغاتX
عکس‌بازی

عکس‌بازی

 

 عکس های بیل شواب ( که اصلا به تلفظ اسم فامیلش مطمئن نیستم  ) می تواند خوراک مناسبی باشد برای کسانی که شیفته عکاسی سیاه و سفید ، عکاسان کلاسیک و مناظر وهم آلود و رویایی هستند.

او و زیبایی شناسی عکس هایش  را به هر حال باید تا حدودی تحت تاثیر عکاسان بزرگ هم نسلش مثل کنا و یا سوگیموتو دانست ، اما شاید اگر اکتاویو پاز گونه (!) که نگاه کنیم همه عکس ها ترجمه عکس هایی دیگر باشند.

 

 

+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و یکم اسفند 1386ساعت 15:25  توسط محمدرضا  

 

 

موقعیت نسبی آثار مایکل کنا در پرتو مفهوم نو بودن یا معاصربودگی ، اهمیت دارد. بسیاری از آثار عکاسانه امروزی محمل نوعی پرخاشگری و سنت شکنی هستند تا به این ترتیب تازه جلوه کنند، چیزی که بیشتر بدیلی برای خلاقیت به نظر می رسد تا خود تازگی. از این جهت ، استفاده پیوسته کنا از عکاسی سیاه و سفید، چاپ های کوچک، و نحوه نمایش تنالیته های خاکستری که آثار پیکتوریالیست های گذشته را به خاطر می آورد، قابل توجه است. با این شیوه و شیوه های دیگر، کنا حساسیت خود را به دلبستگی عمیقش به سنت و موقعیتش را در جایگاه هنرمندی که آثارش از گذشته تغذیه می کنند ، آشکار می سازد.

 

پیوند میان رمانس و واقعیت/ پیتر سی.بانل/ حمید رضا کرمی 

 

 

تفاوت بين عكس های مايكل و عكس های من به سادگی در اين است كه او در عكاسی از مناظر طبيعی هوكاييدو پافشاری كرده است ، حال آنكه من در خيابان ها و زندگی مردم گم شده ام. اينجا يك قرينه ی بسيار آشكار وجود دارد. اما اين اساسی تر و  بنيادی تر از مليت و يا ايده های ماست ، يك تفاوت در طرز فكر ما در باره عكاسی وجود دارد  كه از سرشت و شخصيت مان  ناشی می شود. مايكل قدم به فراتر از يك احساس می گذارد  برای جستجوی گوهر يك زيبایی مادی در طبيعت اما من احساسم را با خود كشف می كنم و بر مردم در خيابان ها متمركز می شوم . نه، نمی خواهم بگويم كه كدام شيوه برخورد بهتر از ديگريست . اين به سادگی قالبيست كه هر كدام از ما از ميان روش ها و نشانه های مختلفی که به عكاسی مربوط می شوند انتخاب می كنيم.

 

هوکاییدو/ دایدو موریاما/ محمدرضا میرزایی

+ نوشته شده در  شنبه یازدهم اسفند 1386ساعت 15:7  توسط محمدرضا  

 

هر چه از  لوییجی گیری دورتر می شویم، عکس هایش را نزدیک تر احساس می کنم.

 

 

 

 سادگی و شاعرانگی ای که در هر یک از چاپ های کوچک گیری در همنشینی طیف گسترده ای از رنگ های گرم و آرامش بخش محبوس شده، این روز ها بسیار مغتنم و کم یاب به نظر می آید.

او در طول زندگی نه چندان بلند خود با اسنپ شات های رنگی اش از چیزهای عادی و روزمره که با ترکیب بندی هایی ساده و بعضا ناشیانه همراه شده بود به دنبال کشف استعدادهای تازه ای در رسانه عکاسی بود. چیزی که امروز می توانیم آن را عکاسی ایتالیایی بنامیم و تاثیرات عمیقش را در نسل های بعد از او جستجو کنیم.

 

عکس هایی از او را در اینجا و اینجا می توانید ببینید.

 

+ نوشته شده در  شنبه چهارم اسفند 1386ساعت 20:19  توسط محمدرضا