
عکس های بیل شواب ( که اصلا به تلفظ اسم فامیلش مطمئن نیستم ) می تواند خوراک مناسبی باشد برای کسانی که شیفته عکاسی سیاه و سفید ، عکاسان کلاسیک و مناظر وهم آلود و رویایی هستند.
او و زیبایی شناسی عکس هایش را به هر حال باید تا حدودی تحت تاثیر عکاسان بزرگ هم نسلش مثل کنا و یا سوگیموتو دانست ، اما شاید اگر اکتاویو پاز گونه (!) که نگاه کنیم همه عکس ها ترجمه عکس هایی دیگر باشند.

