عکس بازی

"همه عکس ها به نوعی یک سلف-پرتره اند."

  ماینور وایت

نگاه شخصی در عکاسی چیست؟ و چگونه در پیش روی مخاطبین معنا می یابد؟

 این کارگاه در امتداد آشنایی با عکاسی دیجیتال؛ تلاشیست برای واکاوی نگاهی شخصی در عکاسی و البته در شکل خوشبینانه اش دستیابی و تمرین آن در یک مجموعه عکس.

در طول کارگاه گذری خواهیم داشت به آثار مهمی از آثار پیشگامانی چون هری کالاهان، استفن شور و بخرها گرفته تا استعدادهای امروز عکاسی جهان همچون الک سوث.

برنامه کاری به دو بخش قسمت خواهد شد: نیمه اول کلاس که به دیدن و بحث در باب عکس های هر هفته هنرجویان اختصاص خواهد یافت و نیمه دوم که نگاهی خواهد بود به آثار یک عکاس یا یک جریان با اهمیت در تاریخ رسانه و بحث در باب چگونگی شکل گیری گرامر شخصی در این آثار.

 جزییات:

مدت: 20 ساعت، 8 جلسه به مدت 2.5 ساعت

التزام: آشنایی با تکنیک های مقدماتی عکاسی دیجیتال

شهریه: 000 65 تومان

 مدرس: محمدرضا میرزایی

شرکت در این کارگاه برای تمام علاقه مندان آزاد است. علاقه مندان می توانند برای اعلام آمادگی تا تاریخ بیست و سوم تیر ماه ایمیلی  به همراه حداکثر 5 عکس از آثارشان - در فرمت JPEG و در اندازه حداکثر پانصد پیکسل در ضلع بزرگ عکس - به آدرس workshop@mrmirzaei.com ارسال کنند.

 *عکس: الک سوث

همیشه به غرب آمریکا و مناظر آن به عنوان بخشی از تاریخ عکاسی مدرن نگاه کرده‌ام،‌ اما روایت ریچارد میزراچ از آنجا، روایت تازه‌ایست.

ویژگی مناظر میزراچ نگاه سرد و فروتنانه اوست به موضوع پیش رویش. او آنقدر دور می‌ایستد که ما را با صحنه؛ با تمام صحنه تنها بگذارد. عکس‌های او خالی از هر تلاشی برای ارائه روایتی شخصی هستند، که از قضا شاید به همین دلیل بسیار شخصی به چشم می‌آیند.

هفته آینده در دوبی خواهم بود برای افتتاحیه نمایشگاهم در گالری امپتی کوارتر که در روز یکشنبه، دهم خردادماه برگزار می‌شود. راستش نمی‌دانم و نمی‌توانم حدس بزنم که آیا این وبلاگ در آنجا خواننده‌ای دارد یا نه، اما طبعا خوشحال خواهم شد از دیدار با عکس‌بازان احتمالی و صحبت از عکس‌های خودم و از عکس‌های دیگران.

در عکس‌های میترا تبریزیان معمولا صحنه‌ها آنقدر عجیب و مرموزند که در آن‌ها کاملا حضور ترفندهای عکاسانه نمایان است. برای این، دوست می‌دارم که او را در کنار جف وال و گریگوری کرودسون قرار دهم: آثار او نیز کم و بیش با ارجاعاتی به رسانه‌های دیگر درهم آمیخته و ابعادی از زندگی انسان معاصر را جستجو می‌کند. عکاسی تبریزیان مشخصا تلاشی برای روایت‌پردازی نیست، اما به هر حال دارد تلویحا این کار را نیز انجام می‌دهد، مثل تکه‌های بریده شده‌ای از یک داستان بلند مصور یا عکس‌هایی از یک فیلم.

پیشنهاد امروز عکس‌بازی به عکاسی معاصر کره جنوبی تعلق دارد، به هیون جین کواک که همانند بسیارانی دیگر از عکاسان زن آسیایی آثارش درباره زن و جایگاهش در دنیای آمیخته با سنت و تازگیست.